Algengur ósiður foreldra ungbarna er sá að segja eitthvað við barnið sem ætlað er öðrum viðstöddum. Til dæmis gæti ég sagt við Dís: “Heyrðu Dís, mikið væri nú fínt ef mamma þín færi í ísskápinn og næði í bjór handa pabba þínum.” Oftast eru svona skilaboð þó rætnari, til dæmis: “Úúú Dísin mín, ferlega er mamma þín úfin, úldin og úrill í dag.” Ef maður hefur eitthvað að segja við nærstadda, á maður að segja það við þá beint og milliliðalaust.
Skyldur ósiður er að gera ungbörnum upp skoðanir. Ungbörn hafa í raun ekki nema tvær skoðanir: “mjólk er góð” og “að láta klæða sig í er vont”. Sem dæmi um þennan ósið gæti ég sagt við Söndru: “Verum bara heima elskan, Dís finnst ekkert gaman að heimsækja ömmu sína” þegar málið er að ég nenni ekki í heimsókn til tengdó. Þessi ósiður er ekki endilega bundinn ungbörnum, en það er önnur saga.
Á þessu eru auðvitað undantekningar. Ég spurði Dís hvað henni finnist um stækkun álversins í Straumsvík, Alcan og stóriðjustefnuna yfirleitt. Dís gretti sig og ældi.
