Tennur tvær

Fyrstu tennurnar komu í ljós í dag. Ég þóttist sjá skína í hvítt frammi í neðri gómnum. Dís staðfesti það síðan með því að bíta í puttann á mér.

Gubbupest

Í gærmorgun, skömmu fyrir klukkan fimm, vöknuðum við Sandra við það að Dís ældi í stórum bunum. Hún ældi svo af og til fram eftir morgninum, en virtist vera að lagast um hádegið. Hún var líka óskaplega slöpp og dauf. Eftir hádegið tók við þvílíkur niðurgangur, að eftir hvert skipti varð að þvo Dís hátt og lágt, og skipta um öll föt. Í dag var Dís mun hressari og virðist nú vera búin að ná sér að mestu. Hún drakk mikið í dag og hélt því öllu niðri, sem betur fer.  Við vonum að þessi fyrsta gubbupest sé nú afstaðin.

Nýr svipur

Þegar ég sá Dís á föstudaginn, eftir fjóra daga í Manchester, fannst mér hún einhvern veginn öðru vísi. Andlitsfallið hefur breyst. Sandra nefndi þetta svo líka um helgina, þannig að þetta er ekki tóm ímyndun í mér. Okkur sýnist að nýi svipurinn sjáist á þessari mynd.

8 mánaða

Í dag, 12. nóvember, er Dís orðin 8 mánaða. Á afmælisdaginn tók hún upp á því í fyrsta skipti að veifa bless. Hún er farin að segja “ma-ma” og “pa-bi”, en hún segir líka “ba-ba-ba”, “ma-ma-ma”, “ooooooo” og “eeeee” og virðist ekki gera neinn sérstakan greinarmun á þessum “orðum” eða gefa þeim neina sérstaka merkingu. Hún segir líka stundum “ba-ba-ba” hljóðlaust, sem er dálítið eins og hún sé að herma eftir gullfisk. Það er ótrúlega gaman að fylgjast með hvernig hún lærir og þroskast.

Ferðin til Langeoog

Við erum nú komin heim eftir tíu daga ferð til Langeoog, sem er eyja í Norðursjó rétt við strönd Þýskalands. Ferðin til Langeoog gekk vel. Eftir rúmlega þriggja klukkustunda keyrslu, hálftíma sjóferð og fimmtán mínútna lestarferð komum við í orlofshúsið okkar, við þrjú og Heike, Ralf, Jolina og Finjas. Þegar þrjú lítil börn koma saman verður handagangur í öskjunni. Dís lét sér ekki bregða þótt tvö börn væru að hamast í sér og sýndi ótrúlega en ekki óendanlega þolinmæði.

Langeoog er ferðamannabær og í nóvember loka flest veitingahús, verslanir og þjónusta, þannig að það var ekki margt annað að gera en að fara í gönguferðir, láta krakkana hamast í íbúðinni eða fara á veitingastaðinn He’ Tant þar sem við urðum strax fastagestir. Heike fór heim með sína krakka á fimmtudaginn 8. Á föstudeginum skall á vonskuveður. Við ætluðum að yfirgefa eyjuna áður en hún færi á kaf í stórsjó, en öllum ferjuferðum var aflýst nema einni. Við fórum með þessari einu ferju, en henni var snúið við því það þótti ekki óhætt að leggja að bryggju á meginlandinu. Við fórum því aftur í orlofshúsið okkar og vorum þar yfir nótt. Á laugardagsmorgninum tókst okkur að komast með ferju í land og heimferðin gekk hratt og vel. Myndir úr ferðinni eru komnar á Flickr síðuna okkar.