Dís klifraði upp á klósettið og datt með munninn beint á baðkarsbrúnina. Höggið var svo mikið að önnur framtönnin gekk hálf upp í góm og neðri vörin sprakk með tilheyrandi blóðbaði. Eftir dálítinn grátur og mikil ekkasog róaðist Dís fljótt og bað um að fara í rúmið sitt. Ég lagði hana í rúmið og spurði hvort hún væri með verk (ái) og hún svaraði “já”. Ég spurði hvar og hún sagði “í munninum”. Eftir smá hvíld tók Dís gleði sína á ný og fór á stjá. Hún var greinilega slegin og þreytt, og neðri vörin varð fljótt bólgin, en það var hætt að blæða og Dís virtist ekki finna mikið til.
Foreldrarnir veltu fyrir sér að fara með Dís til tannlæknis og láta líta á tennurnar, en niðurstaðan varð sú að Sandra myndi taka Dís með sér næst þegar hún fer til tannlæknis. Dísarpabbinn hafði nefnilega lent í því sjálfur sem lítill pjakkur að detta úr rólu með þeim afleiðingum að báðar framtennurnar gengu upp í góm. Þær komu niður aftur með tíð og tíma, eins og tannlæknirinn hafði þá sagt.
Dís fór að sofa á sínum venjulega tíma og vaknaði hin hressasta í morgun. Ég spurði hana hvort ég mætti kíkja upp í munninn, en hún beit fast í snuðið og hristi hausinn. Eftir smá stund tók hún síðan snuðið út úr sér, stakk fingri upp í munninn og sagði “Dís ái”. Svo opnaði hún munninn upp á gátt svo við foreldrarnir gætum séð báttið. Allar tennur voru enn á sínum stað, nema önnur framtönnin sem var greinilega nokkuð styttri en hin.
