Í gær var loksins nógu hlýtt til þess að Dísarpabbinn gæti farið út að hlaupa á stuttbuxum, í fyrsta skipti í ár. Dísin og Dísarmamman ætluðu að hjóla með. Á leiðinni út benti Dís mömmu sinni á að pabbinn væri berleggjaður. Dís trúði vart eigin augum og snerti varlega beran og æpandi hvítan fótlegginn. Þegar hún hafði gengið úr skugga um að hún sæi rétt, skipaði hún pabba sínum að fara aftur inn og klæða sig í buxur. Þegar pabbinn hló og gerði sig líklegan til að halda áfram niður tröppurnar steig hún í veg fyrir hann, ýtti á bera fótleggina og hrópaði: “Nei!! Upp! Farðu í buxur!”
Dís var ekki á því að hleypa pabba sínum út með allsbera fótleggi.
