Um hvítasunnuhelgina fórum við í góða ferð til Kaupmannahafnar og vorum hjá Eddu og Arne. Þar hittum við Emmu dísarlangömmu, Árna dísarafa og Ástu, Hafdísi dísarfrænku, auk Eddu og Arne og þeirra barna og barnabarna. Á myndinni eru, frá vinstri, Dís, Julius, Benjamin, Kristine, Emma IV, Emma amma, Tobias og loks Noa í fanginu á langömmu sinni.

Dís vildi ekki fara í náttbolinn sinn, svo Sandra leyfði henni að velja sér föt úr fataskúffunni. Dís valdi sér japönsk náttföt sem hún hefur aldrei farið í áður. Hún kom svo hlaupandi inn í stofu til að láta taka mynd af sér í nýju náttfötunum.

Dís er farin að tala í heilum setningum og orðaforðin eykst stöðugt. Hún er nú búin að uppgötva hvernig á að spyrja einfaldra spurninga. Vinsælasta spurningin er “hvað ertu að gera?”, sem hún getur spurt í sífellu á meðan maður er að gera það sama. Næstvinsælasta spurningin er “hvað er þetta?”, en hún lætur yfirleitt nægja að spyrja einu sinni um hvern hlut.

Þótt Dís skilji vel íslensku, þá svarar hún alltaf á þýsku eða leiðréttir íslenskuna. Hún er ekki alveg farin að átta sig á því að um ólík tungumál er að ræða. Í dag vildi hún leggja sig í stofunni, svo Dísarpabbinn sótti kodda og teppi. Dís lagðist á koddann og pabbinn spurði: “Á ég að breiða teppið yfir þig?” Dís leit snöggt upp og sagði: “Nein! Nicht Teppich, Decke!” (nei, ekki teppi, ábreiða), benti svo á teppið á stofugólfinu og sagði “Das ist Teppich” (þetta er teppi). Þessu varð náttúrulega ekki mótmælt.

Í gær var loksins nógu hlýtt til þess að Dísarpabbinn gæti farið út að hlaupa á stuttbuxum, í fyrsta skipti í ár. Dísin og Dísarmamman ætluðu að hjóla með. Á leiðinni út benti Dís mömmu sinni á að pabbinn væri berleggjaður. Dís trúði vart eigin augum og snerti varlega beran og æpandi hvítan fótlegginn. Þegar hún hafði gengið úr skugga um að hún sæi rétt, skipaði hún pabba sínum að fara aftur inn og klæða sig í buxur. Þegar pabbinn hló og gerði sig líklegan til að halda áfram niður tröppurnar steig hún í veg fyrir hann, ýtti á bera fótleggina og hrópaði: “Nei!! Upp! Farðu í buxur!”

Dís var ekki á því að hleypa pabba sínum út með allsbera fótleggi.

Dís fór til tannlæknis í morgun. Hann leit aðeins á framtönnina sem gekk upp í góm um síðustu helgi og virtist ekki hafa miklar áhyggjur af henni. Mér sýnist tönnin líka vera orðin rétt og hafa komið aðeins niður. Svo vonum við bara að stutta framtönnin verði sem fyrst jafnlöng hinni.

Dís klifraði upp á klósettið og datt með munninn beint á baðkarsbrúnina. Höggið var svo mikið að önnur framtönnin gekk hálf upp í góm og neðri vörin sprakk með tilheyrandi blóðbaði. Eftir dálítinn grátur og mikil ekkasog róaðist Dís fljótt og bað um að fara í rúmið sitt. Ég lagði hana í rúmið og spurði hvort hún væri með verk (ái) og hún svaraði “já”. Ég spurði hvar og hún sagði “í munninum”. Eftir smá hvíld tók Dís gleði sína á ný og fór á stjá. Hún var greinilega slegin og þreytt, og neðri vörin varð fljótt bólgin, en það var hætt að blæða og Dís virtist ekki finna mikið til.

Foreldrarnir veltu fyrir sér að fara með Dís til tannlæknis og láta líta á tennurnar, en niðurstaðan varð sú að Sandra myndi taka Dís með sér næst þegar hún fer til tannlæknis. Dísarpabbinn hafði nefnilega lent í því sjálfur sem lítill pjakkur að detta úr rólu með þeim afleiðingum að báðar framtennurnar gengu upp í góm. Þær komu niður aftur með tíð og tíma, eins og tannlæknirinn hafði þá sagt.

Dís fór að sofa á sínum venjulega tíma og vaknaði hin hressasta í morgun. Ég spurði hana hvort ég mætti kíkja upp í munninn, en hún beit fast í snuðið og hristi hausinn. Eftir smá stund tók hún síðan snuðið út úr sér, stakk fingri upp í munninn og sagði “Dís ái”. Svo opnaði hún munninn upp á gátt svo við foreldrarnir gætum séð báttið. Allar tennur voru enn á sínum stað, nema önnur framtönnin sem var greinilega nokkuð styttri en hin.

Í gær fór Dís í bólusetningu. Hún fékk tvær sprautur, eina í hvort læri, en stóð sig eins og hetja. Hún kipptist pínu til við stunguna en sat alveg róleg og kvartaði hvorki né grét. Hún var svo í ljómandi skapi allan daginn. Síðdegis brá okkur þó dálítið, því allt í einu fór Dís að ganga innskeif og næstum í hnút eins og hún væri í spreng. Hún skakklappaðist samt áfram eins og hún gat, alveg í besta skapi. Það var ekki fyrr en hún fór að þreytast sem hún kvartaði undan verk í lærunum.

Dís fór svo mjög snemma í háttinn, að eigin ósk. Reyndi meira að segja að klifra sjálf upp í rimlarúmið, yfirleitt reynir hún að klifra úr rúminu en ekki í það. Síðustu daga höfum við verið að berjast við að koma Dís í háttinn milli átta og níu á kvöldin, í gær var hún sofnuð fyrir klukkan sjö. Hún vaknaði svo í morgun brosandi og syngjandi. Foreldrunum var létt að sjá hana taka spretti um íbúðina, stökkva og stappa niður fótunum!

Dís er tveggja ára í dag. Foreldrarnir taka sér frí frá vinnu og Dís frá leikskólanum. Síðdegis kemur nánasta fjölskylda í heimsókn og á laugardaginn verður barnaafmæli.

Dís byrjaði daginn, eftir að hafa sofið lengi frameftir, með því að taka upp pakka frá Ásu ömmu og Dísu frænku. Það var mikil gleði, kærar þakkir!

Við vorum á Íslandi um síðustu jól og áramót. Við komum til landsins 19. desember og allt var á kafi í snjó. Dís hafði aldrei verið neitt í snjó áður og fannst þetta mjög skrítið. Hún lagði ekki í að ganga í snjónum og kvartaði yfir að hann óhreinkaði fötin.

Við vorum í góðu yfirlæti hjá Ásu Dísarömmu yfir jólin. Jólatréð gerði mikla lukku. Þegar Dís hafði áttað sig á að hún ætti suma jólapakkana (flesta reyndar) og í þeim voru leikföng, nammi og fleira gott, þá var hún óstöðvandi. Hugsanlega voru þetta hennar fyrstu orð á íslensku: “Meiri pakka!”

Á öðrum í jólum fórum við til Akureyrar og vorum þar framyfir áramót. Dís var vakandi framyfir miðnætti á gamlárskvöld. Hún var um leið heilluð og dálítið smeik við flugeldana. “Búmm búmm!” sagði hún þegar hún sá flugelda springa, og svo “da-dí-da-da!”, sem þýðir sírenuvæl. Það kemur til af því að flugeldar eru á þýsku “Feuerwerk” sem hljómar næstum alveg eins og “Feuerwehr” (slökkvilið)!

Dís var mjög ánægð með félagsskap Sunnu og Guðjóns á Akureyri. Þeirra er sárt saknað.

Síðustu tvo dagana vorum við hjá Ásu Dísarömmu í Reykjavík. Stóllinn/bíllinn var í miklu uppáhaldi. Þegar Dís sá þessa mynd nú í þessum rituðu orðum hrópaði hún “amma!”.

Í nóvember fór Dís í myndatöku með Jolinu frænku og Finjasi frænda. Fleiri myndir eru á Flickr (smellið á myndina eða myndaræmuna til hliðar).